Het boeket

“Mijn schilderen is eigenlijk een vlucht uit de gruwelijke realiteit van het leven”, zei Erfmann ooit in een interview uit 1968. Het leven viel hem zwaar, hij had weinig geluk in relaties en als kunstenaar viel hem pas laat erkenning ten deel. Erfmann kwam uit een Rotterdams theatergeslacht en stond menigmaal zelf op de planken. In een tijd waarin dit nog niet erg geaccepteerd was, neigde hij tot travestie. Hij liep graag rond in vrouwenkleren, maakte zichzelf op en liet zich graag fotograferen als ijdele circusacrobaat en krachtmens.

De vrouwen op zijn schilderijen zijn meestal vrij log en robuust, hij noemde ze zelf ‘mastondonten’, geïnspireerd op zijn ideaalbeeld van de vrouw. ‘De eigenlijke oorzaak voor het mislukken van mijn leven is deze’, aldus Erfmann, ‘ik was weg van meisjes met zware armen en benen’. De vrouwen die hij afbeeldt zijn vaak prostituées, baadsters of acrobates, neergezet in een realistische stijl die aansluit bij de nieuwe zakelijkheid. Vaak hebben ze een androgyn karakter. In veel gevallen zijn ze gebaseerd op foto’s van de schilder zelf, gekleed in vrouwenkleren. Zelf noemde Erfmann de figuren op zijn schilderijen wel ‘verschijningsvormen die uit mijzelf voortkomen’. In zijn werk zijn vrouwen overwegend krachtig en sterk, de mannen onderdanig en nietig.

Tot het laatst voelde Erfmann zich als mens en kunstenaar mislukt, ongelukkig en gekweld. De aandacht voor zijn werk, die na zijn dood op gang kwam, heeft hij helaas niet meer kunnen meemaken.

Van dit schilderij ‘Het Boeket’ (1960) heeft Erfmann zes jaar later, in 1966, een tweede, iets grotere versie geschilderd. Dit doek werd in 2006 geveild bij Sotheby’s in Amsterdam.

In 2016 hield Museum More in Gorssel een grote overzichtstentoonstelling van zijn werk.